27 februari 2021: 8

Wederom een heerlijke 8. Ik moest vanmiddag ineens aan het filmpje van Patrick Laureij denken, waarin hij zei dat je met een depressie niet moest proberen je dagritme aan te houden, maar gewoon te slapen op de momenten dat je kon slapen. En dus ging ik vanmiddag gewoon slapen. Terwijl ik pas om 12:00 uur opstond. Kan mij het schelen. Gevolg is dat ik me nu kiplekker voel. Gaat deze dame dus vaker doen.

Dan keek ik net een zeer interessante aflevering van Radar over de behandeling met groeihormonen die ik in 1985/1986 ook gehad heb. Ik moet het nog even op me laten inwerken. Het misschien geen kinderen kunnen krijgen was voor mij geen issue. Ik wist op mijn 12e al dat ik geen kinderen wilde. Ik herkende wel de opmerkingen over de driftbuien en de agressie als kind. Ik heb zelf als gevolg ervaren dat mijn gewrichten, en vooral mijn gewrichtsbanden, zwak zijn. Ik was vaste klant op de EHBO en bij de huisarts als het ging om verzwikte enkels en gekneusde vingers. Basketbal, volleybal en hardlopen mocht ik dan ook niet meer. Zwemmen. Dat wel. Gelukkig vond ik dat geweldig en daar was ik ook goed in. Volgens mij kon ik eerder zwemmen dan lopen.

Maar ongeacht deze positieve woorden, was mijn lengte wel datgene wat mijn leven zo enorm complex en moeilijk heeft gemaakt. Het was dan ook heel emotioneel om onderstaande aflevering te zien. Ik heb me aangemeld voor contact met lotgenoten en ben benieuwd wat daaruit gaat komen. Waar ik ook heel erg van schrok was dat dat ene pilletje wat ik per dag nam, toen ik dus 8 jaar oud was, gelijk stond aan 7 anticonceptiepillen!!! Dat was echt shocking! Bizar.

Ik ben nu 1.86 meter, maar was waarschijnlijk zonder de behandeling ruim boven de 2 meter uitgekomen. Ook ben ik veel eerder begonnen met de behandeling dan de vrouwen in onderstaande aflevering. Ik begon in 1985 en was toen 8 jaar oud. Toch ben ik enorm blij dat mijn ouders destijds de keuze voor deze behandeling hebben genomen. Het is kiezen tussen twee kwaden, zo voelt het tenminste voor mij, en mijn ouders hebben wat dat betreft de, voor mij, juiste keuze gemaakt. Toen nog niet wetende dat ik in de toekomst geen kinderen zou willen, want ik kan me voorstellen dat het voor diegene die wel een grote kinderwens hebben, enorm verdrietig zal zijn.

Deze aflevering van Radar bevat in een notendop mijn heftige kindertijd. Als je de tijd neemt om dit te bekijken; dank je wel. Dat is me enorm veel waard.

https://radar.avrotros.nl/uitzendingen/gemist/item/groeiremmers-vergroten-risico-op-verminderde-vruchtbaarheid-wat-wisten-medici/

Geplaatst door

Marion, 43 jaar, woont in Wageningen. Leeft met angst en depressie, maar maakt er iedere dag weer het beste van!

6 reacties op ‘27 februari 2021: 8

  1. Iemand stuurde me dat fragment en ik moest meteen glimlachen bij de opmerking dat je over de hoofden van leraren heen kijkt. Ik realiseer me de laatste jaren steeds meer dat mijn jeugdherinneringen in dat opzicht ook gewoon visueel echt heel anders zijn dan die van de meeste mensen en hoe dat mijn wereldbeeld heeft beïnvloed. Maar goed dat voert misschien te ver voor zo’n reactiebox.
    Ik ben ongeveer even oud als jij (paar maanden jonger) mijn ouders hebben niet voor hormoonbehandeling gekozen, we hadden artsen in de familie die toen al hun bedenkingen hadden bij zo veel hormonen voor een jong kind. Uiteindelijk ben ik een slordige 196cm geworden. Nog steeds op bijna alle plekken waar ik kom een hoofd (of meer) langer dan bijna iedereen. Ik heb niet echt een mening over die keuze, het is wat het is. De naarste ervaringen/grootste trauma’s zijn van een periode waarin zo’n behandeling nog helemaal geen effect had kunnen hebben en ik heb nooit kinderen gewild. Vandaag de dag vind ik het vooral nog wel eens erg lastig, meubels, damesfietsen, kleding, schoenen etc.. niets past meteen echt goed. Aan de andere kant werkte ik een tijdje in een crisisopvang voor kinderen tot 12 jaar en er was tijdens het voorlezen op mijn schoot wel plek voor 6 tegelijk 🙂

    Like

    1. Zo zie je maar hoe extreem verschillend de reacties van kinderen zijn én de invloed van volwassenen en de manier waarop die ermee omgaan. Ik ben nu 43 en ondervind er nog steeds zware mentale klachten van. Juist de praktische dingen als kleding, schoenen en fietsen, daar heb ik dan weer geen last van. Het heeft bij mij geleidt tot automutilatie en suïcidaal zijn. Ik ben zo blij dat er nu meer begeleiding is voor de kinderen die deze behandeling ondergaan. Hopelijk ervaren zij meer steun.

      Like

  2. Uitzending inmiddels gezien, wat ontzettend heftig Marion! Kan me voorstellen dat het veel losmaakt, zowel aan herinneringen als vragen over je gezondheid. Is het een optie om een onderzoek te laten doen wb darmen en baarmoeder?
    Holy fuck, op zo’n leeftijd het equivalent van meerdere anticonceptiepillen per dag…
    Hier mag veel meer bekendheid aan gegeven worden!
    Liefs 💕

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s