2 juni 2021: 6

Wat een dag, mensen! Vanochtend rond een uur of 5 ging ik naar het toilet. Ik liep nog redelijk soepel de trap af, maar erop kwam ik niet meer. Geen idee wat er misging, maar er ging iets goed mis. In mijn knie. Er ging een dusdanige pijnscheut doorheen dat ik nog net de bank redde. Spierwit en zwetend en toen ging heel even het lichtje uit.

Om 8:00 uur meteen de huisarts gebeld. Ik kon om 9:45 uur terecht. Het is 10 stappen naar mijn auto en ik deed er letterlijk 5 volle minuten over. Hetzelfde was het geval bij de huisarts van de auto naar de deur. Ik kon gelukkig meteen door naar het ziekenhuis. Ik parkeerde op het bovenste dek, daar is het altijd rustig, redelijk naast de lift en de rolstoelen. Helaas rolstoelen met kleine wielen die alleen geduwd kunnen worden. Ik kon mezelf dus niet in de rolstoel voortduwen, wat mijn planning was, en liep als een 100-jarige oude dame achter een rolstoel, in plaats van dat ik erin zat. Gelukkig zag een receptioniste de ernst van de situatie in en ze bracht mij naar de juiste afdeling. Helaas was er niets te zien op de röntgenfoto en kon ik weer naar huis. De man/verpleger/arts, geen idee, was zo aardig mij met de rolstoel helemaal tot aan de parkeergarage terug te brengen. Wat een service. Echt, ik ben zelden zo dankbaar geweest voor zo’n simpel gebaar.

Door naar Medipont. Krukken halen. Zelfde verhaal. 5 minuten doen over een stukje wat je normaal in 30 seconden loopt. Ook weer geweldig geholpen en ik kon binnen no time mét krukken weer naar huis. Ging nog niet vlot helaas, zo erg was de pijn ondertussen. Ik kon een stap zetten met de krukken en dan moest ik mijn been erachteraan slepen. Het was even niet anders.

Ondertussen heeft Peter in de gaten dat ik toch best veel doe. Boodschappen. Cavia’s. Was draaien. Was ophangen. Weer cavia’s. Dan zijn eigen taken; afwassen, stofzuigen en opruimen. Kliko naar buiten. En morgen alles gewoon weer. En weer. En weer. En weer. Een stiekeme grijns veroorzaakte dat wel op mijn gezicht. “Want ik doe toch minsten zoveel!” hoor ik altijd. En dan laat ik ook nog eens dagelijkse de hond uit. Nee, die zal ik in de toekomst niet meer horen zuchten en steunen.

De wekker is alweer gezet. Morgenochtend om 8 uur ben ik de eerste die aan de telefoon hangt. Volgende doorverwijzing alstublieft. Normaal ben ik geen dram-madame, maar met zoveel pijn is zelfs mijn geduld een keer op.

Wordt vervolgd…

2 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Levensjutter schreef:

    Gatverdamme Marion, dat klinkt niet fijn! Sterkte! Dikke knuffel XX

  2. Geri Meftah schreef:

    Wat rot voor je. Sterkte!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s